Een rollercoaster van emoties…

In 12 uur tijd van de ene emotie naar de andere. Van verbazing naar woede, teleurstelling, spanning en geluk. Inmiddels weet iedereen met Facebook, Twitter, Radio of een TV welk afschuwelijk drama zich gisteren heeft afgespeeld in Parijs. Wat ook iedereen weet is dat Sinterklaas vanmorgen weer aangekomen is in ons land. Wat inhoudt dat vanavond alle kinderen vol spanning hun schoen gaan zetten.

Vanmorgen onderweg naar de intocht van Sinterklaas in Apeldoorn, waar ik met mijn broer en twee neefjes heen ging, had ik hier een raar gevoel over. De avond ervoor werd ik verrast door het afschuwelijke nieuws uit Parijs en 12 uur later zat ik in de auto om Sinterklaas te verwelkomen in Nederland. Terwijl in Frankrijk de angst er nog flink in zat stond Nederland in het teken van één groot toneelstuk.

Na het horen van het nieuws over de meerdere aanslagen in Parijs ben ik op Twitter gaan kijken wat er allemaal gaande was. Ik ging op zoek naar de laatste informatie voordat ik zou gaan slapen. De hoeveelheid ongegeneerde tweets vol met haat, vooroordelen en veroordelingen die ik tegenkwam was echt niet normaal. De één was nog erger dan de andere. Blijkbaar denkt men dat iedereen op deze mening zit te wachten, maar wat we in zo’n situatie als deze willen zijn echte feiten toch?

Na het parkeren ging ik ter voet richting het punt waar Sinterklaas aan zou komen in Apeldoorn. Dit was mijn eerste Sinterklaasintocht in Apeldoorn en ik had het idee dat het best wel druk was. Ik vond het mooi om deze samenhorigheid te zien, wetende dat op dit moment heel Nederland stond te zingen. Al snel zat mijn neefje op mijn schouders en stonden wij ook vrolijk te zingen en te springen om Sinterklaas duidelijk te maken dat hij kon komen.

Op dit moment kleuren alle Facebook profielfoto’s blauw, wit, rood en word je in de media overspoelt met het laatste nieuws over Parijs. Sinterklaas is in ons land en mogen de kinderen vanavond allemaal hun schoen zetten. Het is maar een afstand van 530 km, maar de emoties staan lijnrecht tegenover elkaar.

Na de intocht las ik op Facebook een oproep van Jochem Myjer. “… Zullen we de kinderen vandaag alsjeblieft nog even laten geloven dat de wereld niet zo verrot en gevaarlijk is? Zullen we de kinderen, die net als wij nooit zullen begrijpen dat je uit geloofsovertuiging onschuldige mensen afslacht, nog even laten geloven dat deze wereld ook nog onschuldig mooi kan zijn?…”

Dit opende mijn ogen, ik zit niet alleen in deze rollercoaster van emoties maar waarschijnlijk heel Nederland…

Geef een reactie