Geduld met een flinke dosis geluk!

Deze zomer ben ik drie weken door Chili gereisd en heb daar prachtige dingen gezien en gefotografeerd. Van de vele foto’s is dit er één waarop ik haas niet kon wachten om te laten zien. In de tweede week van de vakantie hebben we in het noorden tours gedaan door de woestijn, omgeving San Pedro de Atacama. Op de laatste dag van onze week in de woestijn gingen we naar een nationaal park waar we flamingo’s zouden gaan zien.

We werden door de gids er op gewezen dat het zien van flamingo’s in deze tijd van het jaar minder spectaculair zou zijn dan anders. Dit omdat er momenteel niet veel flamingo’s zaten, het was tenslotte winter. Dat nam niet weg dat het wel erg mooi en rustig zou zijn. Daar voegde hij aan toe dat het mogelijk was dat de flamingo’s over het wandelpad zouden vliegen. Dat laatste was voor mij genoeg om enthousiast te worden, ik moest en zou thuis komen met een flamingo tijdens de vlucht.

We kregen 45 minuten de tijd om rond te lopen, genieten van de vergezichten en natuurlijk de flamingo’s niet te vergeten. Waar de gids ons al voor waarschuwde kwam uit, het waren er niet heel veel en ze zaten ook ver weg. Na het nemen van wat foto’s van de flamingo’s op afstand was ik aan het wachten op mijn moment. De eerste twee keer dat er flamingo’s overkwamen was ik net te laat, althans niet tevreden met het resultaat.

De tijd begon te tikken, ik had al ruim een half uur zitten wachten op het moment dat ik dé foto kon maken. Ik zag mijn kans toen onderstaande flamingo aanstalten aan het maken was om te gaan vliegen. Vanaf het begin tot het einde van de vlucht kon ik de flamingo volgen door de zoeker van mijn camera. Anders dan bij mijn vorige pogingen vloog deze ook nog eens recht over mij heen en kon ik zo met mijn 100mm macro deze plaat maken. Yes, ik heb hem! Door dit resultaat was het bezoek wel degelijk spectaculair voor mij, ik was zeer tevreden.

IMG_2048

Geef een reactie