Jan Hilbers | #mijnfoto 2019

Vlak voor de zomer van 2019 is mijn moeder opgenomen in een instelling voor dementerende mensen. Voor mij, en voor mijn broers en zusjes, was dat een ingrijpende gebeurtenis. Voorafgaand aan de opname stond mijn moeder op een wachtlijst. Maar als er dan een plekje vrijkomt gaat het razendsnel. Je rukt iemand letterlijk uit zijn of haar vertrouwde woonomgeving, en de persoon in kwestie weet niet goed wat hem of haar overkomt.

Dementie is een nare ziekte. Je verliest iemand die je dierbaar is, terwijl die persoon er nog is. Mijn moeder vervaagd.
In haar appartement hing een notarisklok. Een klok die je handmatig moet opwinden. Een week nadat ze was opgenomen ging ik even langs bij haar oude huis. Daar stond het gewicht van de klok op de vloer. Het huis was leeg en zonder mijn moeders aanwezigheid zielloos. De tijd staat letterlijk stil. We hebben het appartement nog steeds niet helemaal leeggehaald. Het gewicht staat nu al ruim zes maanden op de vloer en staat symbool voor het voor mij meest ingrijpende persoonlijke moment van 2019.

Jan Hilbers
Ik noem mezelf geen fotograaf. Ik schiet plaatjes met mijn telefoon. Meestal leg ik beelden vast in de natuur, van onze honden of bloemen in de tuin. Soms familieportretten of van iets grappigs dat me opvalt. Af en toe plaats ik een beeld op mijn facebookpagina. In de loop van een jaar ontstaat een digitaal dagboek. De laatste jaren bestel ik aan het einde van het jaar een pastbook, zodat ik de beschikking heb over een naslagwerk van belevenissen en gebeurtenissen. Ik bewerk de boeken niet, daar heb ik het geduld niet voor. De selectie van afbeeldingen wordt door software bepaald. Kortom: ik ben geen fotograaf.

Facebook: Jan Hilbers

Benieuwd naar de andere inzendingen voor #mijnfoto 2019? Kijk dan hier!

Geef een reactie